Cumhuriyet gazetesi yazarı Öner Yağcı, edebiyatçının çağının kendisine yüklediği sorumluluğu yerine getirmesi gerektiğini belirttiği yazısında, sanatçının dünyanın ve insanlığın vicdanına sürekli seslenmesi gerektiğini ifade etti. Yağcı, geçmişin kötü koşullarıyla yüzleşmenin, bugünün yanlışlarını cesurca dile getirmenin ve çirkinliklerden arınmış bir gelecek arayışının edebiyatçının temel görevi olduğunu kaydetti.
Suskunluk bir eksiklik ve yanlıştır
Yazısında Anna Seghers'in "Sanatın gücünü bildiğimiz içindir ki, sorumluluğumuz bu denli büyük" sözüne yer veren Yağcı, insanlığın insanca seslere ve tüm sanatçıların oluşturduğu görkemli bir orkestraya ihtiyaç duyduğu koşullarda edebiyatçının suskun kalmasının dünya için ağır sonuçlar doğuracağını belirtti. Suskunluğu bir eksiklik, eksikliği de yoksunluk ve yanlış olarak nitelendiren yazar, günümüz edebiyatçısının Saltıkov Şçedrin'in "Vicdan Kayboldu" çığlığını yüreğinde taşıyarak insanlığın vicdanına seslenmesi gerektiğini savundu.
Kirlenen ve tüketilen bir dünya tablosu
Yağcı, bugünün dünyasına bakıldığında hiç de iç açıcı olmayan bir manzaranın ortaya çıktığını değerlendirdi. Toprağı, denizi, ovası, dağı, göğü, ırmağı, gölü, binası ve sokağıyla kirlenen bir dünyanın çöplüğe dönüştüğünü, insanın da bu çöplüğün içinde yer aldığını yazdı. İnsanın duygularının, düşüncelerinin, düşlerinin ve inançlarının da bu kirlenmeden payını aldığını aktaran yazar, her şeyin alınıp satıldığı ve değerinin parayla ölçüldüğü bir düzende insanların, kültürlerin, sanatın ve sevginin tüketildiğini ifade etti.
Bu tabloya bağnazlık, barbarlık, kan, vahşet, saldırganlık, zorbalık, katliamlar ve savaşların da eklendiğini belirten Yağcı, kanların üzerinde uygarlığını sürdüren insanlığın bu ikiyüzlülük ortamında dünyayı nasıl güzelleştirebileceğini sorguladı. Karşı karşıya kalınan ürkütücü gerçekliğin dünden devralınan bir miras olarak kapıyı çaldığını dile getirdi.
Gelecek çocuklardan ödünç alınmıştır
Yağcı, ünlü Kızılderili atasözünü hatırlatarak geleceğin çocuklardan ödünç alındığını ve bu mirasın karartıldığını vurguladı. Çocukların payına karanlık bir dünyanın düşmemesi gerektiğini belirten yazar, 20. yüzyılın ilk yarısında yaşanan iki büyük dünya savaşının yıkımlarının, yakımlarının, öldürümlerinin, Nazi ölüm kamplarının ve atom bombalarının yeterli olmadığını; yakın tarihte de acıların, kanların ve kırımların sürdüğünü anımsattı. 20. yüzyılın ikinci yarısında ve 21. yüzyılın onlu yıllarında da savaşların yaşandığını, dünyanın bomba tarlalarına dönüştürüldüğünü gözlemlediklerini kaydetti.
Bir edebiyatçının insanlığın kendi varlığının temellerini bombalamasını görmesinin yarattığı hüznün korkunç olduğunu ve insanlığın bunu hak etmediğini yazan Yağcı, İlyada'da destanlaşan bir savaştan yüzyıllar sonra karşılaşılan bu tablonun sürekli kanayan bir anıt niteliği taşıdığını değerlendirdi. Edebiyatın bu utançla var olmak istemediğini belirten yazar, edebiyatçının savaşı kaçınılmaz olmaktan ve insanlığın yazgısı olmaktan çıkarmak istediğini dile getirdi.
Yağcı'ya göre zamanın edebiyatçıya verdiği görev tam olarak budur: en değerli silahı olan edebiyatla savaşların yeryüzünden silinmesine katkıda bulunmak. Yazar, edebiyatçının yaşamın dayattığı bu görevi unutamayacağını sözlerine ekledi.








Çocuklardan ödünç alınan gelecek cümlesi çok anlamlı, keşke herkes bu bilinçle hareket etse.
Edebiyatçının suskunluğu gerçekten büyük eksiklik.